“Are these shoes okay for trekking?” vraag ik terwijl ik mijn blauwe All Star-sneaker in de lucht steek. “Yeah yeah okay okay” antwoordt de Vietnamees achter de balie van het reisbureau. Als we in stervenskoud en mistig Sapa aankomen begin ik te twijfelen. En als onze gids Kuo, die eruit ziet als een 12-jarige, in regenlaarzen aan komt zetten begin ik me zorgen te maken. Als we op pad gaan worden we achtervolgd door een horde verkoopsters in klederdracht. Mooi niet dat ik wat ga kopen, bedenk ik bij mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik later die dag bij wel drie dames een schuld te vereffenen had. Zodra we de verharde weg verlaten bevinden we ons op een grote modderige glijbaan naar beneden. Twee bergvrouwtjes grijpen mijn handen en helpen me behoedzaam de bergen op en af. Zo’n beetje gedurende de hele trekking hang ik tussen twee dames van middelbare leeftijd in, die zelf -hop hop hop- zonder moeite op hun regenlaarsjes de berg af tippelen. Inmiddels zijn mijn All Stars niet meer blauw maar modderbruin en doorweekt. Ook mijn broek zit tot over de knieën vol modder. Was mijn eerste zorg voor deze trekking nog de kou, is het nu veilig de berg afkomen geworden. Als we de homestay bereiken is het tijd om af te rekenen, want ja, deze dames begrijpen hoe het werkt. Wij komen zonder hun hulp die berg niet af en daar moeten we een prijs voor betalen, het zijn keiharde zakenvrouwen. Die avond slapen we bij een H’mong familie en worden we getrakteerd op een fantastisch maaltje bestaande uit verschillende groente-, tofu- en vleesgerechten en door ons zelf gerolde loempia’s. Bij al dat overheerlijke eten mag het lokale drankje, rijstwijn, niet ontbreken. We herinneren ons nog de eerste 20 shotjes, daarna zijn we de tel kwijt geraakt. Om vervolgens volledig aangekleed wakker te worden onder een megadik dekbed, volledig uitgedroogd. Het moge duidelijk zijn dat we die dag de makkelijke route terug namen naar het winterse Sapa. Gelukkig is de mist die dag enigszins opgetrokken waardoor we nog van de met rijstterrassen bezaaide heuvels hebben kunnen genieten. Ik kan me voorstellen dat het hier in de zomermaanden absoluut adembenemend is. En vooral minder koud en glibberig. Maar daarvoor hebben ze hier dus de rijstwijn uitgevonden.

Verder in Vietnam:

  • Wie denkt dat ik mij in tropische oorden bevind heeft het mis. Noord-Vietnam heeft gewoon 4 seizoenen en het is nu winter (en dus KOUD!).
  • Er blijken een heleboel Brazilianen te voetballen hier in Vietnam. Zo wordt het toch nog enigszins warm.
  • Halong Bay was mooi (en eveneens mistig en koud). We hadden een prima boot, maar ik adviseer dat ze de kok kielhalen. Het vieste eten gehad sinds ik weg ben, blegh
  • Inmiddels ben ik in Hue waar de temperatuur iets hoger ligt, maar het wel de hele dag regent. Tot nu toe hebben we alleen de massage- en pedicuresalon bekeken.
  • 4 Responses to “Modderglijden & rijstwijn”

    1. Vera says:

      lief Debje,
      prachtige foto! heerlijke update weer. zie je wel al helemaal gaan… op je gympies leunend tussen 2 vrouwtjes die later keiharde zakenvrouwen blijken… die spelen onder 1 hoedje. “are these shoes okay?” “yeah okay”; wetende dat jij later inderdaad je portemonnee moet trekken en dus weer wat monden kan voeden. ga morgen echt Skype installeren, zodat we af en toe lekker kunnen kletsen!! enjoy!!
      kus Veer

    2. Sieger says:

      Heya Debby, wow wat een verhalen en avonturen.
      Leuk om te lezen en je te volgen.
      Tjonge, Marco en ik discussiëren of het Ibiza of
      Mallorca wordt met onze gezinnen… Geniet, veel plezier en geluk.
      Grtz and kisses from zwollywood. Sieger

    3. Willemvk says:

      Leuk kuiertochtje dus :D

    4. Rik says:

      Fantastische foto lieverd!
      En wat doet dit verhaal me denken aan die keer dat ik met Co wel even een 3000 meter hoge berg in Zwitserland gingen afdalen op onze designer sneakers.

      Scheelde niet veel of we waren naar beneden gegleden :)
      Ach…zo leer je erweer van he! Hiken = Hikingboots aan :)

      x

    Leave a Reply