Cambodja, Laos, Vietnam. Zuidoost-Azië, ook wel bekend als The Banana Pancake Trail. Daar waar reizigers zijn, staat de banana pancake op het menu. De wereld is hier een stukje kleiner, want iedereen legt zo’n beetje dezelfde routes af. Je kunt iemand in Bangkok ontmoeten en diegene twee maanden later tegenkomen in Hanoi of op een tropisch eiland. Ja, wij backpackers komen met velen (en waag het niet ons ‘toeristen’ te noemen)! Helaas ontkom je er niet aan om af en toe de toerist uit te hangen. Een gevalletje van ‘nu we er toch zijn’. Dan laat je die hoopjes rots in de Zuid-Chinese Zee niet links liggen (Halong Bay) en duik je toch onder de grond voor een stukje oorlogshistorie (Cu Chi tunnels). Hele busladingen vol Westerlingen worden dagelijks door het land gereden. Het geeft niet, iedereen reist zijn eigen reis, op zijn manier. En we spelen allemaal een kleine rol in ieders unieke reis.

Inmiddels zit mijn tijd in Zuidoost-Azië erop. Drie verschillende landen, veel overeenkomsten. Same same but different. Mijn eindconclusie is dat er niet zozeer één land is waar ik mijn hart aan heb verpand. Het is heel Zuidoost-Azië. Alles gaat hier zo makkelijk, zo relaxed. Het leven is goedkoop, de mensen vriendelijk. Want de mensen, daar draait het allemaal om. De medereizigers voor het uitwisselen van reisverhalen, een avondje drinken of het ondernemen van activiteiten. En de locals, met name de locals, zorgen ervoor dat je een cultuur beter leert kennen. Zij zorgen voor die unieke onbetaalbare momenten. En juist die momenten zijn zo lastig in woorden te vangen. Het zijn vaak van die je-had-erbij-geweest-moeten-zijn momenten. Een greep uit mijn ervaringen in Vietnam: de glimlach die je terugkrijgt als je naar een local lacht. De verrassing op hun gezicht als je ze een gelukkig nieuwjaar wenst in het Vietnamees (Chuc Mung Nam Moi!). De kinderen die naar je zwaaien en ‘hello’ roepen. Karaoke met Vietnamese meiden. Dansen in de disco met een groep 14-jarige jochies. Maar ook: na een avondje stappen zwemmen in de zee en sterren kijken met een groepje backpackers. De onderwaterwereld verkennen door mijn Open Water Diver certificate te halen. Surfles op de golven bij Mui Ne van een Sloveen met een prachtig accent en een opvallende vergelijkenis met Gonzo (de muppet).

Dat zijn allemaal mijn ervaringen, die kan ik niet overbrengen. Echt, je had erbij geweest moeten zijn…

Vietnam maakt zich nu op voor het nieuwe jaar, het jaar van de kat. Veel winkels en restaurants zijn al gesloten. Op de straten is het een drukte van jewelste. Iedereen is onderweg met de motobike, beladen met bloemen en planten ter decoratie. Ze hebben wel zin in een feestje, die Vietnamezen. Ik vlieg straks naar Jakarta. Het schijnt dat ze in Indonesië ook banana pancakes hebben…

Check mijn Vietnam fotoalbum!

ps. Een foto van een banana pancake zou passend zijn geweest. Helaas bevind ik mij in een toeristloos gebied in Saigon, dus ik kon vanmorgen geen pancakes vinden.

4 Responses to “The Banana Pancake Trail”

  1. Marjolein says:

    Dat heb je helemaal mooi verwoord, Deb. Ik ben inmiddels weer helemaal terug in het oude, vertrouwde (en koude ;) Nederland, jij gaat weer lekker door…. Ik kijk nu alweer uit naar jouw volgende blog, geniet ik op afstand alsnog een beetje mee. XX

  2. Dirk says:

    Super leuk verhaal en zooooo herkenbaar die Banana Pancakes ;-) ga je ook nog naar Bali en Lombok toe? in Bali struikel je zo ongeveer over de Banana pancake standjes… have fun & a dave trip!

    Dirk x

  3. Marije says:

    Mijn beam-beam ontvangen lees ik :-) Chapeau Deb! Maareh, HELLO je bent toch wel een TOURIST? Op zoek naar die ene unieke ervaring: Harry Potter. Geniet van Indonesi-jaaaaaaaaaaaa! Heaps of kusjes Trudy

  4. Rik says:

    mooi verhaal weer! Ik krijg steeds meer de kriebels om zelf ook het vliegtuig weer in te stappen!

Leave a Reply