“Hello mister!!! Hello mister!!!” hoor ik terwijl ik op m’n scooter vele dorpjes voorbij zoef.  Het zijn zo’n beetje de enige woorden Engels die ze kennen, hier in het zuiden van Lombok. Ik ben onderweg van laidback surfersparadise Kuta (nee, dus niet die ene op Bali) richting Ekas. Gewoon, omdat het op de kaart staat. Daar is ook alles mee gezegd. Waar ik een soort van mini-badplaats had verwacht is niet meer dan een dorpje met voornamelijk rieten huizen en niemand die een woord Engels spreekt. M’n Bahasa Indonesia is nog niet om over naar huis te schrijven, dus met een beetje hulp van de taal-sectie in de Lonely Planet weet ik duidelijk te maken dat ik op zoek ben naar een guesthouse, homestay, whatever. Als ik maar ergens kan crashen. Niet veel later sta ik voor de deur van de enige homestay, wel twee kamers groot, in het dorp. Rumaji, de eigenaar, is net terug van een trip naar Sulawesi samen met twee Franse vrienden. I’m damn lucky dus! En uniek, zo hoor ik later. Er is nog nooit een toerist zomaar op komen dagen en al helemaal geen alleenreizende dame. Als er al toeristen komen, komen ze via Loïc, een van de Franse heren, die hier een stukje land bezit. Daarom amper een toerist te noemen en dus zijn er op dat moment welgeteld twee in Ekas.

Stiekem ben ik wel een beetje trots op mijn hardcore travelervaring. Gewoon een plekje op de kaart aanwijzen en er naartoe rijden. Dat loont. ’s Avonds bekijken we de zonsondergang in Ekas bay vanaf Loïcs land, bovenop een heuvel. De volgende dag rijden we via hobbelige, halfgare wegen door het groen, groenere, groenste landschap richting adembenemende stranden. Bijna surrealistisch, zo mooi. Ik kan ze nu heel cliché gaan beschrijven, zoals iedere reisbrochure doet. Ik laat de foto’s liever voor zich spreken. Aan de overkant van die prachtige stranden ligt….heel lang niets en dan Antartica. Man, man, man wat een werelds gevoel geeft dat als je dan bovenop een rots uitkijkt over blauwe wateren, richting het einde van de wereld.

In Ekas is geen restaurant, dus we eten onze lunch en diner bij Rumaji thuis. Onder het toeziend oog van de dorpelingen, die nieuwsgierig naar ons staren vanaf een houten plateau op palen.

Het is bijna onbegrijpelijk dat dit stukje Lombok nog amper door toeristen is ontdekt. Lang zal dat niet meer duren. Er is een internationale luchthaven in de maak. Zodra ze de gezonken landingsbaan weer hebben opgehoogd en de bagagebanden hebben afgestoft zal het toerisme hier een enorme boost krijgen. Ok, in Indonesisch tempo kan dat nog wel even duren dus. Dat geeft jou mooi de tijd om onontdekt Lombok te ontdekken. Nu het nog kan.

>> Bekijk alle foto’s in mijn Indonesia album!

Ondertussen…

  • Ben ik naar het frissere noorden geweest, voor een tripje naar de watervallen bij de Rinjani vulkaan. Aan de noordkust zijn de stranden zwart in plaats van wit, maar de heuvels zijn net zo groen!
  • Moet ik de Indonesische mannen van me af slaan, want ze zijn maar al te dol op ‘white skin and long nose’. Hoewel mijn skin niet meer white te noemen is inmiddels. Helaas helpt een bruin huidje in mijn geval ook niet, blonde haren werken als een magneet.
  • Ga ik morgen terug naar Kuta (Lombok) voor het jaarlijkse Nyale festival. Komende dagen zijn de mannen druk met stickfighting en woensdag vroeg in de ochtend gaan alle locals het strand op om de nyale wormpjes te verzamelen…en te eten. Brrrr.

5 Responses to “Off the beaten track”

  1. Rik says:

    heeee…wat heerlijk om weer te lezen dat je het super naar je zin hebt Deb!
    Ik heb net weer je foto’s zitten te bekijken en ze zijn weer super gaaf!

    Dikke kus vanuit een ijskoud Nederland (zonnetje en -3 graden vanmorgen weer)

    Rik

  2. Dayenne says:

    Wat ontzettend gaaf om steeds je verhalen te lezen.. Ik had al de kriebels om te gaan reizen, maar die kriebels worden nu grote jeukbulten door jouw ervaringen ;-).
    Enjoy (maar dat zal wel lukken ;-))!

  3. Winny says:

    Hoi, ik kwam toevallig op jouw site terecht. Mooi stukje over Lombok. Mijn ouders hebben daar een huis en ben er zelf 2 twee keer geweest. Helemaal verliefd op de natuur daar. Het is ruiger dan Bali en er heerst een totaal andere sfeer. Gilli Nangu is ook zeer de moeite waard. Een klein paradijsje voor de kust van Lombok met maar een paar vakantiehuisjes en 1 restaurant. Elke dag verse vis eten met sambal en ketjap. Heaven on earth! Groetjes Winny

  4. Debby says:

    Hi Winny, bedankt voor de leuke reactie! Lombok is zeker een paradijsje dat de moeite waard is voor een herhalingsbezoek. Ik zal Gili Nangu op de lijst zetten :-).

  5. loic says:

    Hello Debby

    This is Loic, Rumaji’s brother… I used automatic translator to understand your blog, I like it and the photos are great !
    I am sorry to have left Ekas so quick…

    If you have some photos in full quality to send, do not hesitate to use my email, I will print them and bring them next month to Rumaji.

    Yes you can be proud to come there just seing the map !

    Loic
    http://www.lombok.fr

    Rumaji and Loic around Indonesia
    http://www.lindonesie.fr

Leave a Reply