Posts Tagged ‘Afzien’

“Are these shoes okay for trekking?” vraag ik terwijl ik mijn blauwe All Star-sneaker in de lucht steek. “Yeah yeah okay okay” antwoordt de Vietnamees achter de balie van het reisbureau. Als we in stervenskoud en mistig Sapa aankomen begin ik te twijfelen. En als onze gids Kuo, die eruit ziet als een 12-jarige, in regenlaarzen aan komt zetten begin ik me zorgen te maken. Als we op pad gaan worden we achtervolgd door een horde verkoopsters in klederdracht. Mooi niet dat ik wat ga kopen, bedenk ik bij mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik later die dag bij wel drie dames een schuld te vereffenen had. Zodra we de verharde weg verlaten bevinden we ons op een grote modderige glijbaan naar beneden. Twee bergvrouwtjes grijpen mijn handen en helpen me behoedzaam de bergen op en af. Zo’n beetje gedurende de hele trekking hang ik tussen twee dames van middelbare leeftijd in, die zelf -hop hop hop- zonder moeite op hun regenlaarsjes de berg af tippelen. Inmiddels zijn mijn All Stars niet meer blauw maar modderbruin en doorweekt. Ook mijn broek zit tot over de knieën vol modder. Was mijn eerste zorg voor deze trekking nog de kou, is het nu veilig de berg afkomen geworden. Als we de homestay bereiken is het tijd om af te rekenen, want ja, deze dames begrijpen hoe het werkt. Wij komen zonder hun hulp die berg niet af en daar moeten we een prijs voor betalen, het zijn keiharde zakenvrouwen. Die avond slapen we bij een H’mong familie en worden we getrakteerd op een fantastisch maaltje bestaande uit verschillende groente-, tofu- en vleesgerechten en door ons zelf gerolde loempia’s. Bij al dat overheerlijke eten mag het lokale drankje, rijstwijn, niet ontbreken. We herinneren ons nog de eerste 20 shotjes, daarna zijn we de tel kwijt geraakt. Om vervolgens volledig aangekleed wakker te worden onder een megadik dekbed, volledig uitgedroogd. Het moge duidelijk zijn dat we die dag de makkelijke route terug namen naar het winterse Sapa. Gelukkig is de mist die dag enigszins opgetrokken waardoor we nog van de met rijstterrassen bezaaide heuvels hebben kunnen genieten. Ik kan me voorstellen dat het hier in de zomermaanden absoluut adembenemend is. En vooral minder koud en glibberig. Maar daarvoor hebben ze hier dus de rijstwijn uitgevonden.

Verder in Vietnam:

  • Wie denkt dat ik mij in tropische oorden bevind heeft het mis. Noord-Vietnam heeft gewoon 4 seizoenen en het is nu winter (en dus KOUD!).
  • Er blijken een heleboel Brazilianen te voetballen hier in Vietnam. Zo wordt het toch nog enigszins warm.
  • Halong Bay was mooi (en eveneens mistig en koud). We hadden een prima boot, maar ik adviseer dat ze de kok kielhalen. Het vieste eten gehad sinds ik weg ben, blegh
  • Inmiddels ben ik in Hue waar de temperatuur iets hoger ligt, maar het wel de hele dag regent. Tot nu toe hebben we alleen de massage- en pedicuresalon bekeken.
  • Het is allemaal de schuld van John Mayer. Als dit heerschap niet had besloten naar Pinkpop te komen dit jaar, had ik er zeker niet gestaan. Dat had me de nodige frustratie bespaard. Dus John, bedankt!!

    De basis van mijn Pinkpop-afkeer is gelegd in 2006, toen de Red Hot Chili Peppers in de Limburgse klei stonden. Trouwe fans als mijn vriendinnen en ik toen waren moesten daar natuurlijk bij zijn. Het was een leerzame dag…euh..halve dag. Door files konden we net de Peppers zien om daarna meteen weer huiswaarts te keren. En tijdens een twee uur durende autorit kun je heel wat redenen bedenken om nooit meer naar Pinkpop te gaan.Pinkpop

    Vier jaar later kwamen die redenen weer omhoog borrelen. De Pinkpop zaterdag was 1 groot déjà-vu vanaf het moment dat we onze auto in een weiland tussen de koeienvlaaien parkeerden. Om na een hike door het Limburgs heuvellandschap, een plasje doen onder begeleiding van de camping security uiteindelijk bij de ‘grote’ weg aan te komen en te horen dat de pendelbus stuk is. Toen al was de irritatiegrens bereikt…en moesten we het terrein nog op.

    En echt, ik heb mijn best gedaan om er het beste van te maken. John Mayer was een hoogtepunt met zijn fluwelen stem en geniale gitaarmoves. Net als de Jillz-bar inclusief Jillz-jongens, met t-shirt aan helaas. Feit blijft dat ik als Lowlander verwend ben. Om te voorkomen dat ik ooit weer op een drafbaan in Landgraaf terecht kom leg ik ze vast, de redenen om nooit meer naar Pinkpop te gaan.

    1. Parkeren Jaaah, ik weet best dat het bij een festival onmogelijk is om voor de deur te parkeren en binnen een kwartier binnen te staan met een glas in je hand. Maar is een fatsoenlijke én gratis pendeldienst dan echt teveel gevraagd? Een festival is al topsport genoeg.
    2. Plassen Dixies! De gruwel! Dat spreekt voor zich toch? Een enkel lichtpuntje, er waren een aantal echte toiletten. Met de nadruk op ‘aantal’.
    3. Publiek Uit de klei getrokken biergooipubliek en kinderen. Ik kan me er maar moeilijk mee conformeren.
    4. Drinken “Sorry, geen wijn zeg je?” stamel ik vol verbazing bij de bar. Geen wijn? Wijn hoort voor mij bij het festivalgevoel. Acuut bier leren drinken is toch echt geen optie (hier bood de Jillz-bar overigens wel uitkomst).
    5. Eten Als vegetariër pas ik me probleemloos aan op festivals. Patat met, falafal en poffertjes behoren standaard tot het festivaldieet. Alleen is de keuze verre van reuze bij Pinkpop. Vooruit, die oesterbar is dan wel weer origineel.
    6. Programmering Met een kudde van tienduizenden heen en weer rennen tussen podia is niet ideaal. Wil je het ene optreden volledig zien, moet je het ander laten. Wil je het maximale uit je ticket halen, dan is de relax-in-het-gras-tijd minimaal.
    7. Geluid Festivals zijn niet het moment om even in jezelf gekeerd naar een intiem concert te luisteren. Is dat wel je ambitie? Dan wens ik je veel succes. Recht voor het podium krijg je wellicht nog wat van het optreden mee. Als het je al lukt om daar te komen, er staan zo’n 60.000 mensen in de weg.
    8. Prijs Kom ik automatisch bij de laatste reden. Misschien mag ik niet vergelijken, maar een dagkaart Pinkpop van  € 80,- staat niet in verhouding tot de € 155,- die je voor een Lowlands weekend kwijt bent. Met een uitgebreider programma, beter eten en leuker publiek.
    9. Roze Pinkpoproze is WEL lelijk. Punt.

    Dus mocht ik in de toekomst tekenen vertonen tot het aanschaffen van een Pinkpop ticket: hou me tegen! Ik zal je zeer erkentelijk zijn.

    Waag het niet mij geen festivalmeisje te noemen. Ik floreer in de modder van de flevopolder, al sinds ‘97. Dus.

    Met dank aan @Devuna voor het aanpassen van het Pinkpop logo naar meer realistisch beeld.

    Het asfalt vliegt onder me door. Ik trek nog  harder aan de pedalen en zie de cijfers op mijn kilometerteller nog sneller verspringen. Zou ik de profrenners kunnen bijhouden? Al is het maar voor heel even.  Hoe gaaf zou het zijn om een sprintje te trekken met Lance of een berg te beklimmen met Alberto?

    Fanatiek als ik ben verleg ik de kilometers en verken ik de grenzen van mijn kunnen. Wielrennen is mooi. Niets zo sexy als het ratelende geluid van de ketting  die over de tandwielen glijdt. Dat geluid brengt me even terug naar mijn kindertijd, toen ik met mijn moeder in de bochten bij wielerwedstrijden stond. In de bocht staan de pedalen even stil en dan hoor je het, ratatatatatatrtrtrtrtrtr.

    In die tijd heb ik veel bloed en geschaafd vlees voorbij zien komen. Mijn moeder was EHBO’er. Hele lappen huid bleven achter op het asfalt. Ik fietste destijds niet. Na het een blauwe maandag geprobeerd te hebben hing ik mijn stalen ros in de wilgen en stapte ik over op een echte, eentje met hoeven en haar. Mijn broer, zussen en vader waren wel fanatieke fietsers. Regelmatig zag ik een van hen thuiskomen met opengereten knieën of ellebogen, soms ook wel een bebloed gezicht. En dan de geur van Algesal, die indringende geur die zo lang in je neus blijft hangen. For old times sake zal ik mijn spieren ook eens aan een Algesal-behandeling onderwerpen. Als ik fiets, martel ik ze, die spieren. Want ik ga snel, sneller, op mijn allersnelst! De weg glijdt onder me door en ik rijd de horizon tegemoet.