Posts Tagged ‘Glibberig’

“Are these shoes okay for trekking?” vraag ik terwijl ik mijn blauwe All Star-sneaker in de lucht steek. “Yeah yeah okay okay” antwoordt de Vietnamees achter de balie van het reisbureau. Als we in stervenskoud en mistig Sapa aankomen begin ik te twijfelen. En als onze gids Kuo, die eruit ziet als een 12-jarige, in regenlaarzen aan komt zetten begin ik me zorgen te maken. Als we op pad gaan worden we achtervolgd door een horde verkoopsters in klederdracht. Mooi niet dat ik wat ga kopen, bedenk ik bij mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik later die dag bij wel drie dames een schuld te vereffenen had. Zodra we de verharde weg verlaten bevinden we ons op een grote modderige glijbaan naar beneden. Twee bergvrouwtjes grijpen mijn handen en helpen me behoedzaam de bergen op en af. Zo’n beetje gedurende de hele trekking hang ik tussen twee dames van middelbare leeftijd in, die zelf -hop hop hop- zonder moeite op hun regenlaarsjes de berg af tippelen. Inmiddels zijn mijn All Stars niet meer blauw maar modderbruin en doorweekt. Ook mijn broek zit tot over de knieën vol modder. Was mijn eerste zorg voor deze trekking nog de kou, is het nu veilig de berg afkomen geworden. Als we de homestay bereiken is het tijd om af te rekenen, want ja, deze dames begrijpen hoe het werkt. Wij komen zonder hun hulp die berg niet af en daar moeten we een prijs voor betalen, het zijn keiharde zakenvrouwen. Die avond slapen we bij een H’mong familie en worden we getrakteerd op een fantastisch maaltje bestaande uit verschillende groente-, tofu- en vleesgerechten en door ons zelf gerolde loempia’s. Bij al dat overheerlijke eten mag het lokale drankje, rijstwijn, niet ontbreken. We herinneren ons nog de eerste 20 shotjes, daarna zijn we de tel kwijt geraakt. Om vervolgens volledig aangekleed wakker te worden onder een megadik dekbed, volledig uitgedroogd. Het moge duidelijk zijn dat we die dag de makkelijke route terug namen naar het winterse Sapa. Gelukkig is de mist die dag enigszins opgetrokken waardoor we nog van de met rijstterrassen bezaaide heuvels hebben kunnen genieten. Ik kan me voorstellen dat het hier in de zomermaanden absoluut adembenemend is. En vooral minder koud en glibberig. Maar daarvoor hebben ze hier dus de rijstwijn uitgevonden.

Verder in Vietnam:

  • Wie denkt dat ik mij in tropische oorden bevind heeft het mis. Noord-Vietnam heeft gewoon 4 seizoenen en het is nu winter (en dus KOUD!).
  • Er blijken een heleboel Brazilianen te voetballen hier in Vietnam. Zo wordt het toch nog enigszins warm.
  • Halong Bay was mooi (en eveneens mistig en koud). We hadden een prima boot, maar ik adviseer dat ze de kok kielhalen. Het vieste eten gehad sinds ik weg ben, blegh
  • Inmiddels ben ik in Hue waar de temperatuur iets hoger ligt, maar het wel de hele dag regent. Tot nu toe hebben we alleen de massage- en pedicuresalon bekeken.
  • Een massage, dat is voor mij puur genieten. Heerlijk hoe die vingertoppen mijn spierweefsel tarten. Knokkels die over m’n rug rollen. Of ja, zelfs ellebogen die even lekker een spier pijnigen. Totdat ik spinnend als een katje op de massagetafel lig.
    Ik geef ze ook graag, massages, bij voorkeur in ruil voor een andere. Totdat een enthousiasteling mijn vel van m’n ruggengraat lostrok en ik van het plafond afgepeuterd moest worden. Sindsdien ben ik wat selectiever als het mijn tere ruggetje aangaat.

    Die ervaring haalt het bij lange niet bij mijn rare massage-ervaringen tot nu toe. De allereerste keer dat ik een ‘exotische’ massage kreeg was in Thailand, lang geleden. Ik en mijn 45 muggenbulten waren zojuist teruggekeerd van een paar nachten op een boot aan de River Kwai. Gelukkig, voor de Thaise dames dan, moest ik een zijden pakje aan voordat ze met hun poezelige handjes aan mijn bobbelige lijf begonnen. Ik schaamde me kapot voor al die muggenbulten. Van echt ontspannen was dan ook geen sprake.

    Net als die ene keer in Turkije, waar ik de full body oil massage van de menukaart nam. Wist ik veel dat die Turken dan eerst uitgebreid overleggen, over wie welke Westerse chick zou nemen. Al smiezend en af en toe veelbetekenende blikken werpend. Terwijl wij met grote ogen lijdzaam moesten toezien op deze veehandel. En ‘was-dit-nou-wel-zo’n-goed-idee?’ denkend. Tja, toen koos de grootste en harigste natuurlijk voor mij. Ik heb een uur lang iedere hand- en vingerbeweging nauwlettend in de gaten gehouden. Of er niet per ongeluk een vingertopje de verkeerde kant op zou glibberen.

    Nee, dan de dames in Marokko. Die pakken het lekker stevig aan. Al knedend aan je lijf alsof je een stuk deeg bent. De deegroller ontbrak er nog net niet aan. Toch was het heerlijk. Het moment daargelaten waarop me de adem werd benomen door een stel goedgevulde cups tijdens de buikmassage.

    De meest bizarre massage was toch wel die in dat Nepalese bergdorpje. Na een paar dagen hiken was het vooruitzicht om de spieren even flink los te gooien erg fijn. Via de plaatselijke tamtam werd de masseur opgetrommeld. Een klein, gebogen mannetje met gelooide en gerimpelde huid mocht de grote witte lijven van mijn vriendin en mij onder handen nemen. En hoe hij dat deed! Ja, hij had een stevige hand, dat zeker. Maar het geluid dat hij maakte was nogal…tja..ongemakkelijk. Zijn tong ontbrak! Al knedend en wrijvend maakte hij een onophoudelijk zwaar, hijgend geluid. Nu was dat nog niet het ergste, dat went wel. Maar het moment waarop hij met een handgebaar duidelijk maakte dat de onderbroek uit moest, moest ik toch even slikken. Nou ja, wat kan mij het schelen. Toch..eh.. bijzonder, zo’n liesmassage. Niet erg ontspannend ook, vanwege de continue angst voor uitglijdende vingers. Toen hij klaar was wees hij op de ring om mijn vinger. Of ik getrouwd was. Ik schudde mijn hoofd, nog steeds perplex over dit alles. Waarop ik direct een huwelijksaanzoek kreeg. Hij had wel een verleidelijk aanbod. Wonen in een pittoresk bergdorp met uitzicht op de Annapurna en iedere dag massages. Ik heb bedankt, dan maar geen dagelijkse massage.