Posts Tagged ‘Lao Lao’

Onder mij, op een duizelingwekkende afstand van 150 meter, is niets dan groen. Ik ben in de jungle die Bokeo national park heet en hang aan een kabel in een harnas. Met niets anders dan een stuk fietsband als rem, om te voorkomen dat ik tegen de boom aan het einde van de kabel knal. Zo zipline ik als een aapje door de jungle. Een Gibbon welteverstaan, want dit is hun leefgebied. Ik heb ze gezien en gehoord, de zwarte aapjes met lange armen, slingerend van tak naar tak. Helaas is het voor hun doen wat koud in deze tijd van het jaar en blijven ze liever in hun boom zitten. Dus moet er een verrekijker aan te pas komen om ze te zien.
Samen met vijf anderen (vier Amerikanen en een Ier) en huiskat Boeboe deel ik een luxe boomhut. Van bijna alle gemakken voorzien. De bovenverdieping is de meidenkamer, daar slapen Jean en ik. Zonder muskietennet, voor dat beetje extra junglefeeling. Gelukkig ben ik niet ook een beetje extra gestoken door het muggenvolk. ’s Avonds spelen we drinking games met zelfgefabriceerde Gibbon Juice (laffe thee met Ovaltine, een flinke scheut whisky en condensed milk) of de meer ladylike cocktail Sex on the Gibbon (versgeperste mandarijnensap met whisky en groene chemische limonade). Overdag pijnigen we onze benen met hiken van en naar de ziplines. Want ja, dat ziplinen is dan wel heel erg leuk, er komt ook een serieuze hoeveelheid wandelen bij kijken. En de jungle is niet zo plat als Holland kan ik je vertellen. Drie dagen vliegen letterlijk voorbij en voor ik het weet sta ik weer met beide benen op de grond. Met in mijn camera de foto’s en filmpjes en in mijn nek een pijnlijke brandplek als souvenir. Oftewel, een Gibbon-zuigzoen zoals mijn mede-Gibbonees het noemen. Tja, het was of mezelf branden aan de kabel of tegen een boom aanknallen, dan is de keuze vrij snel gemaakt.

Vandaag heb ik Laos verlaten. En dat doet een beetje pijn, want na 26 dagen hier heb ik het land en het volk wel een plekje in mijn hart gegeven. In het bijzonder het dorpje Muang Ngoi. Alleen bereikbaar per boot en nog redelijk ongeschonden door het toerisme. Hier heb ik het echte Laos-leven ontdekt door tijdens een trekking in een ceremonie te belanden in een authentiek dorp. Door te gaan vissen en ’s avonds de verse vangst opeten. Door drinking games te spelen met de locals via een vissenkop tussen twee borden. Alles uiteraard doordrenkt met Lao Lao Whisky, gebrouwen van sticky rice. Ja, zelfs dat vergif ga ik missen aan Laos (dat ik hier niet ziek ben geweest is vermoedelijk te wijten aan die bacteriënkiller). Was ik al lyrisch over Cambodja, Laos is echt een must-go!

Nu ben ik in Hanoi, Vietnam. Hier wacht mij een nieuw jaar en oude bekenden! Vanaf deze kant van de aardbol wens ik jullie allemaal een machtig mooi 2011 boordevol avonturen, geluk, liefde en gezondheid.

Kus, Debby

ps. Kijk en geniet mee van het uitzicht op onderstaande video! Ook de foto’s zijn geupdate, check it out!

In mijn ooghoek zie ik ze al aankomen. Ik pak de rieten mandjes met sticky rice en ren naar de overkant om me te installeren op de matten. “Vlug Marieke, ze komen eraan!” roep ik naar mijn vriendin die nog staat af te rekenen. Ze kijkt op en maakt een sprintje in mijn richting. Ze zit net of we worden ingesloten door bruine voeten onder oranje gewaden. Het is nu volledig stil om ons heen. Langzaam schuiven de monniken voorbij en doen een voor een hun schaal open om een plukje rijst van ons te ontvangen. De rij lijkt eindeloos en mijn vingers beginnen te branden door de hete rijst. Ik gniffel en blaas op mijn vingers. “Stil Deb!” fluistert Marieke me toe. Ik durf de monniken niet aan te kijken, maar ik vraag me af of ze me vanachter hun serieuze gezicht aan het uitlachen zijn. Die domme westerling die haar vingers brandt aan hun ontbijt. Ik vraag me af of iedere monnik zijn eigen schaal leeg eet of dat er een koksmonnik is die van het geheel nog iets smakelijks gaat maken. In die schaal moet een mix van verschillende soorten rijst zitten en verder nog banaantjes en ander etenswaar. Achter de rij monniken barst het camerageweld los. Tussen de oranje doeken zie ik hoe toeristen heen en weer rennen met hun camera’s om een goede shot te maken van dit fascinerende fenomeen. Het geven van offers, iedere morgen om 6 uur, is een traditie hier. De lokale autoriteiten proberen de toeristen via posters duidelijk te maken dat kijken geen probleem is, maar dat je beter niet mee kunt doen en de monniken niet moet storen met camera’s in hun dagelijkse gang door de straten. Begrijpelijk, het zou zonde zijn om er een toeristisch schouwspel van te maken, dat is niet de bedoeling. Toch heb ik meegedaan. Er zaten zo weinig mensen en om die arme jongens nu honger te laten lijden..

Verder in Laos…

  • De olifanten hebben een goede wasbeurt van ons gehad in de Mekong tijdens de mahout training. Ik weet nu hoe ik een Laotiaanse olifant moet aansturen. Pai pai pai!! (vooruit). Bong bong bong!! (spuit water)
  • In hetzelfde trainingskamp heb ik ook gevoeld hoe koud het kan zijn hier. Gelukkig is er dan Lao Lao Whisky, gemaakt van sticky rice. De locals drinken het zelf omdat het zo goedkoop is. Het bestaat uit 50% alcohol en daar krijg je het in ieder geval lekker warm van!
  • De aanblik van de beschilderde, laveloze toeristen in Vang Vieng deed me bijna in huilen uitbarsten. Het is algemeen bekend dat ik wel van een feestje en een drankje houdt, maar dit was niet mijn kopje thee. Al kwamen we een heel end met onze beertowers…
  • In Vientiane hebben we onze innerlijke rust hervonden tijdens een meditatie met de monniken. Niet iets wat ik regelmatig doe en daarom een bijzondere ervaring. Monniken zijn net mensen, ze checken hun telefoon tussen de meditaties door en luisteren hun favo muziek op hun MP3-speler.
  • Nog zuidelijker ligt het Bolaven plateau, waar we zelf op de moto heengereden zijn. Een semi-automatic dus de dame van de verhuur vond het nogal spannend om de moto aan ons mee te geven. Behalve een houten kont van 2 uur op een scooter zitten hebben we het er heelhuids vanaf gebracht.
  • Tja en Don Det, daar hebben jullie de laatste keer alles over kunnen lezen: hangmatten, happy chocolate en heerlijk relaxen.
  • Vanmiddag heb ik Marieke op de luchthaven afgezet (snik) en nu ben ik dus echt alleen. Komende dagen ga ik een beetje de omgeving van Luang Prabang verkennen en langzaamaan met de slowboat richting Huay Xai, vanwaar uit ik de Gibbon Experience ga doen. Hoog boven de boomtoppen zweven aan ziplines en slapen in boomhutten samen met spinnen ter grootte van een hand. Daarna terug naar Luang Prabang om een vliegtuig naar Hanoi te pakken voor oud & nieuw in Vietnam.

    Tot slot nog linkjes naar de foto’s!
    Cambodja heb ik aangevuld: http://picasaweb.google.com/110613703973537699099/Cambodja?feat=directlink
    Laos: http://picasaweb.google.com/110613703973537699099/Laos?feat=directlink