Posts Tagged ‘New Zealand’

Of ik al een beetje gewend ben? Wat nou het mooiste land was? Logische vragen, maar onmogelijk te beantwoorden als je net terug bent van een reis rondom de wereld. Met ontelbaar veel indrukken, avonturen en ervaringen.

Ceremony LaosHoe kan ik uitleggen hoe het voelt om door de jungle te zweven en op 100 meter hoogte te slapen in een boomhut? Onder miljoenen sterren (en een stuk of wat mega spinnen). Hoe het is om in de hectiek van een ceremonie in een veel te krappe hut glazen Beerlao en Lao Lao whiskey onder je neus geduwd te krijgen van iemand die er zelf duidelijk al teveel op had. En dat terwijl de vrouwen witte touwtjes om je polsen knopen, om de goede geesten aan je te binden. Of hoe het is om bovenop een olifant te zitten die je natsproeit met water uit de Mekong? En dit zijn nog maar een paar Laos-ervaringen. Cambodja mag ik ook niet vergeten te noemen. De zon zien opkomen boven een eeuwenoude tempel als Angkor Wat gaat je niet in de koude kleren zitten. Net als de hartverwarmende glimlach van de Cambodjanen.

Diving Phu QuocVan Vietnam herinner ik me vooral een grote glibberpartij in de bergen van Sapa en de legendarische kater na een avond rijstwijn drinken tijdens de homestay aldaar. Maar ook het nachtzwemmen na een avondje stappen op Phu Quoc. Aan dat eiland heb ik ook een blijvende herinnering in de vorm van een litteken op mijn been. Ik noem hem ‘Jaume’ naar de Spaanse bestuurder van de scooter, die ons al na twee meter rijden tegen de vlakte wist te werken. Ook mijn duikbrevet, dat ik daar gehaald heb, nemen ze me niet meer af.  Samen met het fantastische gevoel van het gewichtloos in de baarmoeder van de aarde zweven en het ontdekken van een compleet nieuwe wereld.

Ekas LombokIndonesië heeft echt mijn hart gestolen. Op alle fronten.  De mensen, de landschappen, het eten, het klimaat. De vrolijke kinderen in Bantar Gebang (Jakarta, Java), die opgroeien op een vuilnisbelt. Mijn vriendin Resa die ze met haar project daar zicht op een toekomst geeft. En dan Lombok, daar liggen zoveel bijzondere momenten dat ik ze onmogelijk allemaal kan opnoemen. Maar dat wat ik voelde toen ik op een compleet verlaten picture perfect strand in het zuiden van Lombok stond, dat wereldse gevoel, zal ik nooit vergeten. Geen toerist in de wijde omtrek te bekennen, slechts puur en onontdekt land en strand. Magisch.

Tongariro CrossingDan nog al die watervallen die van Uluru afkletterden. En weet je nog, die honderden dolfijnen waar ik tussen lag in dat ijskoude water van de South Pacific in New Zealand? Hoe bijzonder was dat!? Of de 18 kilometer lange Tongariro Crossing, met de beroemde Mount Doom, in kniediepe sneeuw! Aotearoa, wat een land. En ja, dan Fiji. Een paradijs op aarde voor velen, voor mij helaas alleen een bestemming met een exotische naam. De spons was op dat moment vol. Dat maakte eindstation USA er niet minder leuk op, integendeel. Steden als New Orleans, waar zelfs de straatstenen dansen, en San Francisco smaken naar meer! Een fascinerend land waar ik toch snel weer terug hoop te komen.

Zes maanden. Negen landen. Duizenden indrukken. Honderden ontmoetingen. Nee, je begrijpt dat ik dan geen antwoord heb op de vraag wat nu het mooiste was. En wennen? Dat doet het hopelijk nooit!

Nog even wat cijfertjes:

  • 189 dagen
  • 129,5 uur aan busritten
  • 44 uur in de trein
  • 68,5 uur vliegen
  • 46 uur op een boot
  • 65 uur in de auto
  • 12 uur op een motobike
  • 4 paar versleten slippers
  • 21 kilo bagage in een backpack
  • 12 massages (vanwege die backpack dus)
  • 1 avondje ziek
  • 20 tempels (ongeveer, tel kwijt geraakt)
  • 5 katers (netjes toch?)
  • 11 duiken
  • 1 keer autopech
  • 0 nare ervaringen
  • 1 groot avontuur

Awesome, dat moet Abel Tasman gezegd hebben toen hij voor het eerst voet aan land zette in New Zealand. Of Aotearoa (The land of the Long White Cloud) zoals de Maori het noemen. Jammer dat hij destijds het land weer verlaten heeft om het aan James Cook en de Britten over te laten…

Lake WanakaHet begon allemaal in Auckland, bij vrienden met een heerlijk huis en een jacuzzi in de tuin. Na drie dagen genoten te hebben van de luxe van een kamer alleen zonder snurkende, stinkende backpackers om me heen (ik kwam net uit Australië, vandaar) ben ik in het vliegtuig gestapt naar Wellington om me bij een groepje reizigers aan te sluiten. Met twee auto’s, genaamd Fritz Diddy en Lucinda, hebben we de oversteek gemaakt naar het Zuidereiland voor een roadtrip aldaar. En het was absoluut awesome. Bepoedersuikerde bergtoppen, groene valleien, babyblauwe meren, tropisch regenwoud, strand, zee en nog veel meer. Het is er allemaal. En er zijn een triljoen dingen te doen. Bij ieder stukje natuur is wel een activiteit te bedenken. Je kunt hier gerust maanden doorbrengen om het land te verkennen. En die heb ik niet, dus ik cross in sneltreinvaart door het land. Zo sta je dus de ene dag op een gletsjer en loop je de andere in een subtropisch regenwoud. Om weer een volgende dag in een kayak over turkooizen water te peddelen. Dat kan hier. De afstanden zijn goed bereisbaar en de natuur idioot divers. Achter iedere bocht ligt weer een ander picture perfect landschap. Awesome!

Een hoogtepunt was toch wel het zwemmen met dolfijnen in Kaikoura. Voor dag en dauw stond ik dik ingepakt in een wetsuit op een boot in de South Pacific Ocean. Klaar voor een duik in ijskoud water tussen honderden dolfijnen. Een stuk of vijfhonderd zelfs volgens de guide op de boot. Die zelf overigens al iets te lang met dolfijnen omgaat, te merken aan de dolfijnengeluiden die ze zelf uitkraaide, maar dat terzijde. Ook ik moest er aan geloven om me als een dolfijn te gedragen. Naar het schijnt trek je hun aandacht door gekke geluiden door je snorkel te maken en te zwemmen als een dolfijn. Zo gezegd, zo gedaan. En ze kwamen! Met velen tegelijk zwommen ze om me heen en onder me door.  Als ik m’n hand uitstak had ik ze zo kunnen aanraken (niet gedaan uiteraard). Zo heb ik ruim een half uur in het water doorgebracht, kirrend door m’n snorkel en cirkeltjes draaiend. Om daarna bijna te stikken van al het zeewater in m’n snorkel. Ik wil niet weten hoe dit spektakel er vanaf de boot uit moet zien. Laat staan wat die dolfijnen wel niet van ons denken. Ach, maar ik heb wel mooi een AWESOME begin van mijn trip door New Zealand gehad!

Ps. Awesome is een woord dat de Kiwi’s veel gebruiken. Net als sweet as.

Ondertussen:

  • kun je hieronder het filmpje bekijken van de dolfijnen die met de boot meezwemmen.
  • zijn er natuurlijk ook een heleboel awesome foto’s.
  • heb ik mijn mini-reisfamilie gedag gezegd en ben ik op het noordereiland om mijn laatste 10 dagen hier in te vullen voor ik naar Fiji vlieg (ja, Fiji, u mag jaloers zijn).
New Zealand