Posts Tagged ‘Onbetaalbaar’

Of ik al een beetje gewend ben? Wat nou het mooiste land was? Logische vragen, maar onmogelijk te beantwoorden als je net terug bent van een reis rondom de wereld. Met ontelbaar veel indrukken, avonturen en ervaringen.

Ceremony LaosHoe kan ik uitleggen hoe het voelt om door de jungle te zweven en op 100 meter hoogte te slapen in een boomhut? Onder miljoenen sterren (en een stuk of wat mega spinnen). Hoe het is om in de hectiek van een ceremonie in een veel te krappe hut glazen Beerlao en Lao Lao whiskey onder je neus geduwd te krijgen van iemand die er zelf duidelijk al teveel op had. En dat terwijl de vrouwen witte touwtjes om je polsen knopen, om de goede geesten aan je te binden. Of hoe het is om bovenop een olifant te zitten die je natsproeit met water uit de Mekong? En dit zijn nog maar een paar Laos-ervaringen. Cambodja mag ik ook niet vergeten te noemen. De zon zien opkomen boven een eeuwenoude tempel als Angkor Wat gaat je niet in de koude kleren zitten. Net als de hartverwarmende glimlach van de Cambodjanen.

Diving Phu QuocVan Vietnam herinner ik me vooral een grote glibberpartij in de bergen van Sapa en de legendarische kater na een avond rijstwijn drinken tijdens de homestay aldaar. Maar ook het nachtzwemmen na een avondje stappen op Phu Quoc. Aan dat eiland heb ik ook een blijvende herinnering in de vorm van een litteken op mijn been. Ik noem hem ‘Jaume’ naar de Spaanse bestuurder van de scooter, die ons al na twee meter rijden tegen de vlakte wist te werken. Ook mijn duikbrevet, dat ik daar gehaald heb, nemen ze me niet meer af.  Samen met het fantastische gevoel van het gewichtloos in de baarmoeder van de aarde zweven en het ontdekken van een compleet nieuwe wereld.

Ekas LombokIndonesië heeft echt mijn hart gestolen. Op alle fronten.  De mensen, de landschappen, het eten, het klimaat. De vrolijke kinderen in Bantar Gebang (Jakarta, Java), die opgroeien op een vuilnisbelt. Mijn vriendin Resa die ze met haar project daar zicht op een toekomst geeft. En dan Lombok, daar liggen zoveel bijzondere momenten dat ik ze onmogelijk allemaal kan opnoemen. Maar dat wat ik voelde toen ik op een compleet verlaten picture perfect strand in het zuiden van Lombok stond, dat wereldse gevoel, zal ik nooit vergeten. Geen toerist in de wijde omtrek te bekennen, slechts puur en onontdekt land en strand. Magisch.

Tongariro CrossingDan nog al die watervallen die van Uluru afkletterden. En weet je nog, die honderden dolfijnen waar ik tussen lag in dat ijskoude water van de South Pacific in New Zealand? Hoe bijzonder was dat!? Of de 18 kilometer lange Tongariro Crossing, met de beroemde Mount Doom, in kniediepe sneeuw! Aotearoa, wat een land. En ja, dan Fiji. Een paradijs op aarde voor velen, voor mij helaas alleen een bestemming met een exotische naam. De spons was op dat moment vol. Dat maakte eindstation USA er niet minder leuk op, integendeel. Steden als New Orleans, waar zelfs de straatstenen dansen, en San Francisco smaken naar meer! Een fascinerend land waar ik toch snel weer terug hoop te komen.

Zes maanden. Negen landen. Duizenden indrukken. Honderden ontmoetingen. Nee, je begrijpt dat ik dan geen antwoord heb op de vraag wat nu het mooiste was. En wennen? Dat doet het hopelijk nooit!

Nog even wat cijfertjes:

  • 189 dagen
  • 129,5 uur aan busritten
  • 44 uur in de trein
  • 68,5 uur vliegen
  • 46 uur op een boot
  • 65 uur in de auto
  • 12 uur op een motobike
  • 4 paar versleten slippers
  • 21 kilo bagage in een backpack
  • 12 massages (vanwege die backpack dus)
  • 1 avondje ziek
  • 20 tempels (ongeveer, tel kwijt geraakt)
  • 5 katers (netjes toch?)
  • 11 duiken
  • 1 keer autopech
  • 0 nare ervaringen
  • 1 groot avontuur

Cambodja, Laos, Vietnam. Zuidoost-Azië, ook wel bekend als The Banana Pancake Trail. Daar waar reizigers zijn, staat de banana pancake op het menu. De wereld is hier een stukje kleiner, want iedereen legt zo’n beetje dezelfde routes af. Je kunt iemand in Bangkok ontmoeten en diegene twee maanden later tegenkomen in Hanoi of op een tropisch eiland. Ja, wij backpackers komen met velen (en waag het niet ons ‘toeristen’ te noemen)! Helaas ontkom je er niet aan om af en toe de toerist uit te hangen. Een gevalletje van ‘nu we er toch zijn’. Dan laat je die hoopjes rots in de Zuid-Chinese Zee niet links liggen (Halong Bay) en duik je toch onder de grond voor een stukje oorlogshistorie (Cu Chi tunnels). Hele busladingen vol Westerlingen worden dagelijks door het land gereden. Het geeft niet, iedereen reist zijn eigen reis, op zijn manier. En we spelen allemaal een kleine rol in ieders unieke reis.

Inmiddels zit mijn tijd in Zuidoost-Azië erop. Drie verschillende landen, veel overeenkomsten. Same same but different. Mijn eindconclusie is dat er niet zozeer één land is waar ik mijn hart aan heb verpand. Het is heel Zuidoost-Azië. Alles gaat hier zo makkelijk, zo relaxed. Het leven is goedkoop, de mensen vriendelijk. Want de mensen, daar draait het allemaal om. De medereizigers voor het uitwisselen van reisverhalen, een avondje drinken of het ondernemen van activiteiten. En de locals, met name de locals, zorgen ervoor dat je een cultuur beter leert kennen. Zij zorgen voor die unieke onbetaalbare momenten. En juist die momenten zijn zo lastig in woorden te vangen. Het zijn vaak van die je-had-erbij-geweest-moeten-zijn momenten. Een greep uit mijn ervaringen in Vietnam: de glimlach die je terugkrijgt als je naar een local lacht. De verrassing op hun gezicht als je ze een gelukkig nieuwjaar wenst in het Vietnamees (Chuc Mung Nam Moi!). De kinderen die naar je zwaaien en ‘hello’ roepen. Karaoke met Vietnamese meiden. Dansen in de disco met een groep 14-jarige jochies. Maar ook: na een avondje stappen zwemmen in de zee en sterren kijken met een groepje backpackers. De onderwaterwereld verkennen door mijn Open Water Diver certificate te halen. Surfles op de golven bij Mui Ne van een Sloveen met een prachtig accent en een opvallende vergelijkenis met Gonzo (de muppet).

Dat zijn allemaal mijn ervaringen, die kan ik niet overbrengen. Echt, je had erbij geweest moeten zijn…

Vietnam maakt zich nu op voor het nieuwe jaar, het jaar van de kat. Veel winkels en restaurants zijn al gesloten. Op de straten is het een drukte van jewelste. Iedereen is onderweg met de motobike, beladen met bloemen en planten ter decoratie. Ze hebben wel zin in een feestje, die Vietnamezen. Ik vlieg straks naar Jakarta. Het schijnt dat ze in Indonesië ook banana pancakes hebben…

Check mijn Vietnam fotoalbum!

ps. Een foto van een banana pancake zou passend zijn geweest. Helaas bevind ik mij in een toeristloos gebied in Saigon, dus ik kon vanmorgen geen pancakes vinden.