Posts Tagged ‘Vietnam’

Cambodja, Laos, Vietnam. Zuidoost-Azië, ook wel bekend als The Banana Pancake Trail. Daar waar reizigers zijn, staat de banana pancake op het menu. De wereld is hier een stukje kleiner, want iedereen legt zo’n beetje dezelfde routes af. Je kunt iemand in Bangkok ontmoeten en diegene twee maanden later tegenkomen in Hanoi of op een tropisch eiland. Ja, wij backpackers komen met velen (en waag het niet ons ‘toeristen’ te noemen)! Helaas ontkom je er niet aan om af en toe de toerist uit te hangen. Een gevalletje van ‘nu we er toch zijn’. Dan laat je die hoopjes rots in de Zuid-Chinese Zee niet links liggen (Halong Bay) en duik je toch onder de grond voor een stukje oorlogshistorie (Cu Chi tunnels). Hele busladingen vol Westerlingen worden dagelijks door het land gereden. Het geeft niet, iedereen reist zijn eigen reis, op zijn manier. En we spelen allemaal een kleine rol in ieders unieke reis.

Inmiddels zit mijn tijd in Zuidoost-Azië erop. Drie verschillende landen, veel overeenkomsten. Same same but different. Mijn eindconclusie is dat er niet zozeer één land is waar ik mijn hart aan heb verpand. Het is heel Zuidoost-Azië. Alles gaat hier zo makkelijk, zo relaxed. Het leven is goedkoop, de mensen vriendelijk. Want de mensen, daar draait het allemaal om. De medereizigers voor het uitwisselen van reisverhalen, een avondje drinken of het ondernemen van activiteiten. En de locals, met name de locals, zorgen ervoor dat je een cultuur beter leert kennen. Zij zorgen voor die unieke onbetaalbare momenten. En juist die momenten zijn zo lastig in woorden te vangen. Het zijn vaak van die je-had-erbij-geweest-moeten-zijn momenten. Een greep uit mijn ervaringen in Vietnam: de glimlach die je terugkrijgt als je naar een local lacht. De verrassing op hun gezicht als je ze een gelukkig nieuwjaar wenst in het Vietnamees (Chuc Mung Nam Moi!). De kinderen die naar je zwaaien en ‘hello’ roepen. Karaoke met Vietnamese meiden. Dansen in de disco met een groep 14-jarige jochies. Maar ook: na een avondje stappen zwemmen in de zee en sterren kijken met een groepje backpackers. De onderwaterwereld verkennen door mijn Open Water Diver certificate te halen. Surfles op de golven bij Mui Ne van een Sloveen met een prachtig accent en een opvallende vergelijkenis met Gonzo (de muppet).

Dat zijn allemaal mijn ervaringen, die kan ik niet overbrengen. Echt, je had erbij geweest moeten zijn…

Vietnam maakt zich nu op voor het nieuwe jaar, het jaar van de kat. Veel winkels en restaurants zijn al gesloten. Op de straten is het een drukte van jewelste. Iedereen is onderweg met de motobike, beladen met bloemen en planten ter decoratie. Ze hebben wel zin in een feestje, die Vietnamezen. Ik vlieg straks naar Jakarta. Het schijnt dat ze in Indonesië ook banana pancakes hebben…

Check mijn Vietnam fotoalbum!

ps. Een foto van een banana pancake zou passend zijn geweest. Helaas bevind ik mij in een toeristloos gebied in Saigon, dus ik kon vanmorgen geen pancakes vinden.

“Are these shoes okay for trekking?” vraag ik terwijl ik mijn blauwe All Star-sneaker in de lucht steek. “Yeah yeah okay okay” antwoordt de Vietnamees achter de balie van het reisbureau. Als we in stervenskoud en mistig Sapa aankomen begin ik te twijfelen. En als onze gids Kuo, die eruit ziet als een 12-jarige, in regenlaarzen aan komt zetten begin ik me zorgen te maken. Als we op pad gaan worden we achtervolgd door een horde verkoopsters in klederdracht. Mooi niet dat ik wat ga kopen, bedenk ik bij mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik later die dag bij wel drie dames een schuld te vereffenen had. Zodra we de verharde weg verlaten bevinden we ons op een grote modderige glijbaan naar beneden. Twee bergvrouwtjes grijpen mijn handen en helpen me behoedzaam de bergen op en af. Zo’n beetje gedurende de hele trekking hang ik tussen twee dames van middelbare leeftijd in, die zelf -hop hop hop- zonder moeite op hun regenlaarsjes de berg af tippelen. Inmiddels zijn mijn All Stars niet meer blauw maar modderbruin en doorweekt. Ook mijn broek zit tot over de knieën vol modder. Was mijn eerste zorg voor deze trekking nog de kou, is het nu veilig de berg afkomen geworden. Als we de homestay bereiken is het tijd om af te rekenen, want ja, deze dames begrijpen hoe het werkt. Wij komen zonder hun hulp die berg niet af en daar moeten we een prijs voor betalen, het zijn keiharde zakenvrouwen. Die avond slapen we bij een H’mong familie en worden we getrakteerd op een fantastisch maaltje bestaande uit verschillende groente-, tofu- en vleesgerechten en door ons zelf gerolde loempia’s. Bij al dat overheerlijke eten mag het lokale drankje, rijstwijn, niet ontbreken. We herinneren ons nog de eerste 20 shotjes, daarna zijn we de tel kwijt geraakt. Om vervolgens volledig aangekleed wakker te worden onder een megadik dekbed, volledig uitgedroogd. Het moge duidelijk zijn dat we die dag de makkelijke route terug namen naar het winterse Sapa. Gelukkig is de mist die dag enigszins opgetrokken waardoor we nog van de met rijstterrassen bezaaide heuvels hebben kunnen genieten. Ik kan me voorstellen dat het hier in de zomermaanden absoluut adembenemend is. En vooral minder koud en glibberig. Maar daarvoor hebben ze hier dus de rijstwijn uitgevonden.

Verder in Vietnam:

  • Wie denkt dat ik mij in tropische oorden bevind heeft het mis. Noord-Vietnam heeft gewoon 4 seizoenen en het is nu winter (en dus KOUD!).
  • Er blijken een heleboel Brazilianen te voetballen hier in Vietnam. Zo wordt het toch nog enigszins warm.
  • Halong Bay was mooi (en eveneens mistig en koud). We hadden een prima boot, maar ik adviseer dat ze de kok kielhalen. Het vieste eten gehad sinds ik weg ben, blegh
  • Inmiddels ben ik in Hue waar de temperatuur iets hoger ligt, maar het wel de hele dag regent. Tot nu toe hebben we alleen de massage- en pedicuresalon bekeken.